1. Stefaniak, Wioleta : Praca w filii w domu dziecka / Wioleta Stefaniak / „Problemy Opiekuńczo- Wychowawcze”. – 2008, nr 2, s.26-27 2. Kelm, Albin : Stulecie gniazd sierocych i pięćdziesięciolecie rodzinnych domów dziecka / Albin Kelm / „Problemy Opiekuńczo- Wychowawcze”. – 2008, nr 2, s. 41-53 3. Podopieczni placówek opiekuńczo-wychowawczych w znacznej większości doświadczyli ze strony obiektów rodzicielskich takich deprywacji, jak: zanie-dbanie, przemoc, ograniczanie kontaktu fizycznego, brak reakcji na wysiłki ko-munikacyjne dziecka, nadużycia i in. 4. Szczególnie niebezpieczne jest doświad- 4 DOI: 10.5604/01.3001.0014.6895 „Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze”, 1, 2021, s. 3–17 EWA WŁODARCZYK Rodziny o niepełnej strukturze – rozstrzygnięcia terminologiczne Truizmem jest stwierdzenie, że różne cechy środowiska rodzinnego nie są obojętne so-cjalizacyjnie i od nich zależy, w jakim kierunku będzie podążać ta Szkoła, która realizuje opiekuńczo - wychowawcze funkcje, zaspokaja tym samym potrzeby swoich uczniów, lecz również rozwija je i wzbogaca. W zakresie opieki wychowawczej, niezwykle istotnym jest dbanie o indywidualny rozwój każdego ucznia. Funkcje opiekuńczo - wychowawcze szkoły pełnione są w różnych formach, między innymi: W artykule poruszono problem percepcji opiekuńczo-wychowawczej roli matki i ojca. Założono, że rola opiekuńczo-wychowawcza najogólniej polega na zaspokajaniu potomstwu potrzeb podstawowych, potrzeb wyższego rzędu oraz na podejmowaniu czynności wychowawczych z zakresu wychowania zdrowotnego, moralnego, estetycznego, umysłowego. Uwzględniając to, postuluje się także konieczność poświęcenia więk- szej uwagi w ramach pracy opiekuńczo-wychowawczej i edukacyjnej treściom za-„Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze”, 4, 2019, s. 39–51 DOI: 10.5604/01.3001.0013 49. Gry komputerowe a agresywność i agresja / zachowania agresywne dzieci i młodzieży Archiwum Państwowe in Lublin, Kancelaria Ma rszałka Szlachty Gub erni Lubelskiej, Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, 2005, no. 7, pp. 51-55. Szpitale w Królestwie Polskim w XIX wieku. mS5GH. Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony. Fenik, K., Kolankiewicz, M., Skwara, C. (2014). Materiały szkoleniowe dla kuratorów dzieci cudzoziemskich bez opieki w Polsce. Warszawa: IOM. Kolankiewicz M. (2005). Dzieci cudzoziemskie bez opieki w Polsce. Dziecko krzywdzone. Teoria, badania, praktyka, 4(3), 69–92. Kolankiewicz, M. (2003). Dzieci cudzoziemskie w Domu ks. Baudouina. Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, nr 1/2003, s. 21–25. Lasocik, Z., Koss, M., Wieczorek, Ł. (red.). (2007). Handel dziećmi – wybrane problemy. Warszawa: Ośrodek Badań Handlu Ludźmi; Uniwersytet Warszawski. Morawska A. (2007). Handel dziećmi w perspektywie europejskiej – wyzwania dla praktyków. W: Z. Lasocik, M. Koss, Ł. Wieczorek (red.), Handel dziećmi – wybrane problemy (s. 29–41). Warszawa: Ośrodek Badań Handlu Ludźmi; Uniwersytet Warszawski. United Nations High Commissionner For Refugees (1994). Refugee Children. Guidelines on Protection and Care. Genewa: UNHCR. United Nations High Commissionner For Refugees, Save the Children (2001). Separated Children in Europe Program. Training Guide. Bruksela. Urząd Do Spraw Cudzoziemców (2013). Dane liczbowe dotyczące postępowań prowadzonych wobec cudzoziemców w roku 2013 (wersja polska). Pobrane z Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. 2011 Nr 149 poz. 887. Poddając analizie próby zdefiniowania pojęcia „wychowanie morskie” na przestrzeni lat, należy zwrócić uwagę na widoczne inklinacje definiujących w stronę ujęcia go jako działań preorientacji zawodowej, odpowiedzi na zapotrzebowanie sektora gospodarki morskiej lub rozszerzenia o wymiar edukacyjny, swoim zakresem obejmujący nauczanie specjalistycznej wiedzy o morzu. Socjologiczne ujęcie wychowania morskiego skupia się na konstruowaniu i upowszechnianiu etosu pracy na morzu i przekazywaniu ludziom morza właściwych kompetencji. Niektórzy autorzy lub instytucje ( Liga Morska i Rzeczna) postulują kształtowanie świadomości morskiej, co oznacza, że adresatem tego typu działań jest społeczeństwo, a sama aktywność ma na celu upowszechnianie wiedzy o znaczeniu morza. Zauważalną praktyką jest wymienne posługiwanie się terminami „wychowanie morskie” i „edukacja morska”, które z definicji jawią się jako dotyczące odmiennych działań, połączonych jedynie tematyką morską. Należy odróżnić wychowanie morskie od edukacji morskiej i kształtowania świadomości morskiej, a tym bardziej od wychowania wodnego. Przeprowadzona konceptualizacja nie ma na celu negowania istniejącej bazy pojęciowej. Jej głównym zadaniem jest uporządkowanie i ujednolicenie postrzegania wychowania morskiego przez zdefiniowanie tego pojęcia z pedagogicznego punktu widzenia. Pozwoli to na odpowiednią kategoryzację działań związanych z wychowaniem młodzieży przez morze, a także pogłębienie badań prowadzonych w odpowiednim kierunku, bez konieczności lawirowania pomiędzy niesprecyzowanymi pojęciami. Aby uporządkować i doprecyzować bazę pojęciową, proponuję własną definicję wychowania morskiego. Wychowanie morskie w ujęciu pedagogicznym to proces w zorganizowany i celowy sposób wpływający na osobowość, postawy, cechy i hierarchię wartości jego uczestników, kształtujący charakter i kompetencje społeczne, oddziaływujący na uczestników w każdej sferze (fizycznej, psychicznej, duchowej, społecznej, kulturowej) w pożądany społecznie sposób, odbywający się na pokładzie statku żaglowego w rejsie pełnomorskim, bazujący na kontakcie uczestników z żywiołem morza, poprzez który dochodzi do transgresji i skoku rozwojowego, który jest doświadczeniem zmieniającym życie. Uczennice i uczniowie Szkoły Pod Żaglami Krzysztofa Baranowskiego na Szetlandach Fot. Łukasz Kaźmierczak (2015-08-30) Jedynym miejscem realizacji wychowania morskiego jest pokład statku żaglowego. Wynika to z faktu, że jest on poruszany nie tylko siłą wiatru, lecz także wspólnym wysiłkiem i pracą załogi. Sprawnie płynący, zadbany statek jest dającą satysfakcję nagrodą dla załogi, widoczną natychmiast po wykonaniu pracy. Najbardziej efektywne oddziaływania zachodzą w trakcie rejsów na żaglowcach, ze względu na ich specyfikę, konieczność współpracy załogi i życie razem oraz długotrwałość oddziaływania. Szczególne środowisko wychowawcze statku żaglowego jest tworzone dzięki fizycznym i społecznym granicom. Ze statku nie da się wysiąść, wszystkie problemy trzeba rozwiązywać na miejscu. Wychowanie morskie wykorzystuje naturalną energię i ciekawość młodych ludzi oraz zaspokaja ich potrzeby poszukiwania wiedzy, nabywania doświadczenia, uznawania autorytetów. Trwają badania dotyczące efektów wychowania morskiego realizowanego w trakcie rejsów krótszych oraz prowadzonych na mniejszych jachtach. Na jachcie motorowym stworzenie takiego środowiska wychowawczego jest niemożliwe[1]. Przyjęcie proponowanej definicji pojęcia „wychowanie morskie”, prawidłowo określającej jego współczesne znaczenie, jest korzystne dla celów poznawczych, umożliwia budowanie teorii oraz tworzenie warunków do wzmacniania interdyscyplinarności badań nad wychowaniem morskim. Zaproponowana definicja jest wersją wstępną, powstałą na podstawie analizy piśmiennictwa, ale także będącą efektem wyników własnych badań. Będzie ona doskonalona oraz mocniej osadzana w ramach teoretycznych, m. in. dzięki dalszym poszukiwaniom naukowym. Pogoria na Bałtyku (57 Mm E od Nexø) w rejsie Szkoły Pod Żaglami Krzysztofa Baranowskiego Fot. Anita Wietrzyńska (2013-09-02) Zmiany społeczne i kulturowe, które zaszły od momentu pierwszych prób stworzenia definicji pojęcia na początku XX wieku, wymuszają konieczność wyjścia poza ramy szkoły i domu oraz aktualizacji spojrzenia na tę dziedzinę. W obecnych czasach celem wychowania morskiego nie jest wychowywanie przyszłych pracowników sektora gospodarki morskiej, ani nawet szkolenie żeglarzy. Jest nim przede wszystkim rozwój, wychowanie i edukacja młodzieży, niezależnie od narodowości, kultury, wyznania czy pochodzenia społecznego. Jednoznaczne określenie pojęcia jest niezbędne do prowadzenia badań w zakresie wychowania morskiego, tak na gruncie ojczystym, jak i międzynarodowym. Polskie dokonania w zakresie wychowania morskiego uzasadniają konieczność uznania jego istnienia jako naukowej subdyscypliny w ramach nauk o wychowaniu[2]. Bibliografia Baden-Powell, R. (1908). Scouting for Boys. London : Horace Cox. Bublewski, W. (1992, 11-12). Wychowanie morskie. Próba określenia pojęcia. Harcerstwo, s. 12-17. Demel, M. (1973). Szkice krytyczne o kulturze fizycznej. Warszawa : Wydawnictwo Sport i Turystyka. Demel, M. i Skład, A. (1986). Teoria wychowania fizycznego dla pedagogów. Warszawa : PWN. Drapella, W. A. (1969). Powszechne wychowanie morskie. Dzieje idei na tle ogólnego procesu rozwoju myśli morskiej i zainteresowań morzem. Szkice. Księga I i II. Gdynia : Polskie Towarzystwo Nautologiczne. Gilbertson, K., Bates, T., McLaughlin, T. i Ewert, A. (2006). Outdoor Education: Methods and Strategies. Leeds : Human Kinetics. Głowacki, W. (1972). Wspaniały świat żeglarstwa. Z dziejów żeglarstwa w Polsce i na świecie. Gdańsk : Wydawnictwo Morskie Gdańsk. Gończyński-Jussis. (2014). Wychowanie morskie w działalności i publicystyce Ligi Morskiej i Kolonialnej na przykładzie Lubelszczyzny. Meritum, s. 89-101. Górniewicz, J. H. (2001). Kategorie pedagogiczne. Odpowiedzialność, podmiotowość, samorealizacja, tolerancja, twórczość, wyobraźnia. Olsztyn : Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. Górniewicz, J. H. (2007). Teoria wychowania: wybrane problemy. Olsztyn : Olsztyńska Szkoła Wyższa im. Józefa Rusieckiego. Janowski, A. (2007). Pedagogika praktyczna. Zarys problematyki, zdrowy rozsądek, wyniki badań. Warszawa : Fraszka Edukacyjna. Janowski, A. (2015). Harcerstwo wpisane w życiorys. Warszawa : Niezależne Wydawnictwo Harcerskie. Jasser, A. (2011-01-05). Wychowanie pod żaglami… Pobrano z lokalizacji Sail Training Association Poland . Jasser, A. (2012-04-28). Wypowiedź po otrzymaniu Krzyża Kawalerskiego w trakcie uroczystego Otwarcia Sezonu Żeglarskiego połączonego z obchodami 90-lecia Chojnickiego Klubu Żeglarskiego. Charzykowy. Kołodziej, A. i Kołodziej-Durnaś, A. (2017, vol. XXX). O rozumieniu, wdrażaniu i potrzebie wychowania morskiego. Wychowanie morskie w opiniach nauczycieli z województwa zachodniopomorskiego. Studia Maritima, s. 267-285. Kupisiewicz, C. (2010). Szkoła alternatywna – definicje, rodzaje, ocena, perspektywy rozwoju. W: Z. Melosik i B. Śliwerski, Edukacja alternatywna w XXI wieku (s. 17-26). Kraków : Oficyna Wydawnicza „Impuls”. Leśny, A. (2014). Pedagogika przygody – konteksty teoretyczne. W: A. Bąk, A. Leśny i E. Palamer-Kabacińska, Przygoda w edukacji, edukacja w przygodzie. Outdoor i adventure education w Polsce. (s. 12-49). Warszawa : Pracownia Nauki i Przygody. Leśny, A. (2016, 2/240). Sail training a wychowanie morskie. Kwartalnik Pedagogiczny, s. 134-159. Ludwig, S. (1966, 6). Istota i cele wychowania morskiego. Oświata Dorosłych. Ludwig, S. (1976). Wychowanie morskie w PRL. (Szkic raportu). Gdynia : Kongres Kultury Morskiej. Milerski, B. (2006). Pedagogika kultury. W: Z. Kwieciński i B. Śliwerski, Pedagogika. Podręcznik akademicki. Tom I. (s. 220-231). Warszawa : Wydawnictwo Naukowe PWN. Mokrzecki, L. (1977, 22/1). Kongres Kultury Morskiej w Gdyni. Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, s. 196-197. Palamer-Kabacińska, E. (2012). Miejsce pedagogiki przyrody w naukach pedagogicznych. W: E. Palamer-Kabacińska i A. Leśny, Edukacja przygodą. Outdoor i Adventure Education w Polsce: teoria, przykłady, konteksty. (s. 12-33). Warszawa : Fundacja Pracownia Nauki i Przygody. Pilch, T. (2003). Grupa rówieśnicza jako środowisko wychowawcze. W: T. Pilch i I. Lepalczyk, Pedagogika społeczna (s. 174-186). Warszawa : Wydawnictwo Akademickie „Żak”. Pilch, T. (2003). Środowisko lokalne – struktura, funkcje, przemiany. W: T. Pilch i I. Lepalczyk, Pedagogika społeczna (s. 155-173). Warszawa : Wydawnictwo Akademickie „Żak”. Priest, S. (1990). The Semantic of Adventure Education. W: J. C. Miles i S. Priest, Adventure Education (s. 114). State College PA : Venture Publishing. Prouty, D., Panicucci, J. i Collinson, R. (2007). Adventure Education: Theory and Applications. Leeds : Human Kinetics. Romaniuk, M. W. (2015). Szkoła pod Żaglami a realizacja celów rozwojowych okresu adolescencji. W: Szymański, B. Przybylski, W kręgu współczesnych problemów edukacyjnych (s. 225-254). Warszawa : Wydawnictwo APS. Romaniuk, M. W. (2016). Wybrane projekty wychowania morskiego realizowane w Polsce. Szkice Humanistyczne, 1-2 (39), s. 139-149. Romaniuk, M. W. (2018). Mariusz Zaruski jako prekursor wychowania morskiego w Polsce. Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, 574(9), s. 3-13. Sadowska, A. (2002, nr 17). „Im dalej od brzegu – tym bliżej Boga”. Niedziela, s. 22. Suchodolski, B. (1960). Wychowanie dla przyszłości. Warszawa : Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Suchodolski, B. (1970). Trzy pedagogiki. Warszawa : Nasza Księgarnia. Sydow, M. (1935). Program wychowania wodnego dla kół szkolnych LMK. Warszawa : Wydawnictwo Ligi Morskiej i Kolonjalnej. Śliwko, P. (1982). Wiatr od morza i wychowanie. W: P. Śliwko, Bolesławiecki model wychowania morskiego Szkoły Podstawowej Nr 8 im. Bojowników o Wolność i Demokrację wyróżnionej Złotą Odznaką „Zasłużony pracownik morza” (strony 5-23). Bolesławiec : Stowarzyszenie Działaczy Kultury Morskiej w Gdyni. Wiatrowski, Z. i Rachalska, W. (1978). Pedagogika pracy. Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne. Wróblewska, T. (1998). Wychowanie morskie i kształtowanie świadomości morskiej w szkołach powszechnych i średnich ogólnokształcących w II Rzeczypospolitej (1918-1939). Rocznik Gdański, s. 117-149. Zaruski, M. (1925). Żaglowym yachtem przez Bałtyk. Pierwsza podróż yachtu polskiego do Szwecji Warszawa : Wydawnictwo Yacht-Klubu Polski. Zaruski, M. (1927, 4). Znaczenie jachtingu morskiego dla Polski. Sport Wodny. Zaruski, M. (1929). Na pokładzie „Iskry”. Pierwsza podróż szkolnego żaglowego okrętu marynarki wojennej do Lipawy, Taggalahti, Hanko, Helsinek i Wisby. Z rysunkami autora. Warszawa : Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy. Zaruski, M. (1933). Na skrzydłach jachtów. Lwów – Warszawa : Książnica-Atlas S. A. Zaruski, M. (1933). Prawa i obowiązki kapitanów i sterników jachtowych. Regulamin służby na jachtach. Alarmy. Warszawa : Główna Księgarnia Wojskowa. Zaruski, M. (1935). Tymczasowy regulamin służby na szkuner-jachcie szkolnym Z. H. P. „Zawisza Czarny”. Warszawa : Główna Księgarnia Wojskowa. Zaruski, M. (1958). Wśród wichrów i fal. Warszawa : Wydawnictwo „Sport i turystyka”. ■ Miłosz Wawrzyniec Romaniuk 2020 Artykuł opublikowany jako: Romaniuk, Miłosz Wawrzyniec. „Wychowanie morskie i jego miejsce wśród koncepcji pedagogicznych”. W: Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. Nr 5 (590), 2020. Warszawa : Wyd. Akademii Pedagogiki Specjalnej, 2020; s. 3-16. Dobór ilustracji, podział i układ tekstu, korekta: Kazimierz Robak / Miłosz W. Romaniuk: „Wychowanie morskie i jego miejsce wśród koncepcji pedagogicznych” ►► Odc. 1 (29 września 2021) 1. Rozumienie wychowania morskiego na przestrzeni lat ►► Odc. 2 (6 października 2021) 2. Koncepcje pedagogiczne a wychowanie morskie ►► Odc. 3 (13 października 2021) 3. Wychowanie morskie a różne rodzaje pedagogiki i wychowania ►► Odc. 4 (20 października 2021) 4. Czym jest wychowanie morskie? 5. Bibliografia Romaniuk, Miłosz Wawrzyniec. “Sail training and its place among pedagogical concepts” Abstract: In this article the author takes the concept of sail training and examines its theoretical framework and place among modern ideas of education, discussing attempts to define it over the last century. Based on the analysis of published materials as well as his own research and experience, he offers his own definition of sail training. Keywords: sail training, School Under Sails, Class Afloat, pedagogical concepts Romaniuk, Miłosz Wawrzyniec. “La educación marina y su aplicación a los conceptos pedagógicos” Resumen: El Dr. Miłosz Wawrzyniec Romaniuk, educador y navegante, aprovecha las travesías en los veleros para sus investigaciones y observaciones, que luego se publican en forma impresa. Aquí describe el concepto de „educación marina” a lo largo del último siglo y su lugar entre los conceptos pedagógicos contemporáneos. A partir del análisis de materiales, así como de su investigación y experiencia, el doctor Romaniuk propone su propia definición. Palabras clave: educación marina, escuela bajo velas, Class Afloat, conceptos pedagógicos [1] Romaniuk, 2015. [2] Romaniuk, 2016. Miłosz Wawrzyniec Romaniuk (ur. 1987) – pracownik naukowy Wydziału Nauk Pedagogicznych na Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie; tytuł doktorski uzyskał (2018) na podstawie dysertacji „Pedagogika na spotkaniu z żywiołem morza. O morskim wychowaniu ludzi nieprzeciętnych”. Kapitan jachtowy i motorowodny, instruktor żeglarstwa PZŻ, ratownik WOPR. Jako oficer wachtowy lub kapitan uczestniczył w rejsach z osobami z dysfunkcją wzroku (projekt „Zobaczyć Morze”) oraz młodzieżą szkolną (m. in. Szkoła Pod Żaglami Krzysztofa Baranowskiego; Gdańska Szkoła pod Żaglami) na żaglowcach Pogoria, Zawisza Czarny, Generał Zaruski, Kapitan Borchardt i mniejszych jachtach. Ma za sobą ponad 50 tys. Mm i blisko 12 tys. godz. żeglugi. Autor publikacji w czasopismach Kwartalnik Pedagogiczny, Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, Szkoła Specjalna, International Journal of Electronics and Telecommunications, Szkice Humanistyczne, Current and Future Perspectives on Teaching and Learning, Kultura i Edukacja. Na Str. Głównej: Uczennica Szkoły Pod Żaglami Krzysztofa Baranowskiego Fot. Anita Wietrzyńska (2015-08-31; 17:09; Morze Północne, ok. 20 Mm SSE od Lerwick) ► Periplus – powrót na Stronę Główną Wyszukiwarka Strona główna Czasopisma P PROBLEMY OPIEKUŃCZO WYCHOWAWCZE Issues in Childhood Care and Education Strona www: Dyscypliny: Pedagogika (Dziedzina nauk społecznych) Punkty Ministerialne: Pomoc Punkty Ministerialne - aktualny rok Rok Punkty Lista Rok 2022 40 Lista ministerialna 2019 Punkty Ministerialne - lata ubiegłe Rok Punkty Lista 2022 40 Lista ministerialna 2019 2021 40 Lista ministerialna 2019 2020 40 Lista ministerialna 2019 2019 40 Lista ministerialna 2019 2018 8 B 2017 8 B 2016 8 B 2015 8 B 2014 4 B 2013 4 B Model czasopisma: Tradycyjne Impact Factor: Polityka wydawnicza: wyświetlono 377 razy Czasopismo „Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze” (10 numerów w roku) ukazuje się od 1961 roku. Od 2000 roku wydawcą miesięcznika był Instytut Rozwoju Służb Społecznych w Warszawie, a redaktorem naczelnym Joanna Staręga-Pisarek. Od stycznia 2017 roku zadanie to przejęła Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Funkcję redaktora naczelnego objęła Józefa Bałachowicz. Miesięcznik kompleksowo przedstawia aktualne problemy opieki, wychowania i wsparcia społecznego, z uwzględnieniem ich aspektów teoretycznych, rezultatów badań i diagnoz, propozycji metodycznych, a szczególnie szeroko zweryfikowanych doświadczeń. Prezentuje nowe – rodzime i zagraniczne – idee, koncepcje oraz rozwiązania opiekuńcze i wychowawcze dotyczące funkcjonowania dzieci i młodzieży we wszystkich środowiskach ich życia. W ostatnich latach szczególnie wiele miejsca zajmują w czasopiśmie zagadnienia związane z reformą systemu pomocy dziecku i rodzinie, doradztwem psychologiczno-pedagogicznym oraz wzmacnianiem opiekuńczo-wychowawczej funkcji szkoły i innych instytucji edukacyjnych. W numerze 1/2017 m. in. : Mobbing w procesie wychowania – przyczyny, przejawy, profilaktyka (Romualda M. Kosmatka) ; Krzywdzenie dzieci przez rodziców w postępowaniach rozwodowych (Anna Koprowicz) ; Nieprzystosowanie kobiety do roli matki (Anna Chańko, Emilia Wołyniec) ; Wczesne rodzicielstwo – przyczyny, pomoc, profilaktyka (Justyna Bober-Dobosz) ; Związek metaforycznego i literalnego opisu stosunku uczniów do nauki szkolnej (Marcin Jaroszewski). Problemy opiekuńczo-wychowawcze w polskim czasopiśmiennictwie Opiniotwórcza rola periodyków odgrywała i odgrywa ważną funkcję w życiu społecznym kraju. Szczególny wpływ miała w dobie zaborów, kiedy występowała w obronie narodowości polskiej. Prasa stanowi cenne źródło badań nad życiem codziennym, nad odtworzeniem funkcjonowania rodziny, nad opieką nad dzieckiem. Prasa kształtuje postrzeganie świata, otoczenia, problemów społecznych i wrażliwości na otaczającą nas rzeczywistość. Kategorie: Książki » Publikacje akademickie » Nauki społeczne » Pedagogika, Oświata i szkolnictwo Książki » Publikacje akademickie » Nauki humanistyczne » Antropologia, Etnologia, Kulturoznawstwo » Pismo, Książka, Czasopismo, Drukarstwo, Biblioteki, Archiwa Książki » Literatura naukowa i popularnonaukowa » Książki naukowe Książki » Publikacje specjalistyczne » Nauki społeczne » Pedagogika, Oświata i szkolnictwo Książki » Publikacje specjalistyczne » Nauki humanistyczne » Antropologia, etnologia, kulturoznawstwo » Pismo, Książka, Czasopismo, Drukarstwo, Biblioteki, Archiwa Redakcja: Bednarz Grzybek Renata, Monika Hajkowska Język wydania: polski ISBN: 9788377847763 EAN: 9788377847763 Liczba stron: 362 Wymiary: Waga: Sposób dostarczenia produktu fizycznego Sposoby i terminy dostawy: Odbiór osobisty w księgarni PWN - dostawa do 3 dni robocze InPost Paczkomaty 24/7 - dostawa 1 dzień roboczy Kurier - dostawa do 2 dni roboczych Poczta Polska (kurier pocztowy oraz odbiór osobisty w Punktach Poczta, Żabka, Orlen, Ruch) - dostawa do 2 dni roboczych ORLEN Paczka - dostawa do 2 dni roboczych Ważne informacje o wysyłce: Nie wysyłamy paczek poza granice Polski. Dostawa do części Paczkomatów InPost oraz opcja odbioru osobistego w księgarniach PWN jest realizowana po uprzednim opłaceniu zamówienia kartą lub przelewem. Całkowity czas oczekiwania na paczkę = termin wysyłki + dostawa wybranym przewoźnikiem. Podane terminy dotyczą wyłącznie dni roboczych (od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni wolnych od pracy).

problemy opiekuńczo wychowawcze archiwum